Wanhopig geraakt door de hoeveelheid Annelottes, voorzitsters van de Jonge Socialisten en meisjes met hetzelfde vergiet als mijzelf op mijn pad, besloot ik eens dichter bij huis te zoeken en klampte een meisje in mijn naaste omgeving aan op zoek naar een Hospita. Het meisje bleek te wonen in een dorpje naast de geweldige studentenstad waarop mijn oog gevallen was, samen met haar Chinese ouders. Uit vriendelijke, Oosterse hospitality die mij deed herinneren waarom ik het Oosten zo fantastisch vond en de Peking Eend van mijn vader keer op keer tolereerde, werd mij een kamer aangeboden, bijna kosteloos, vanaf de maand augustus, op 8 kilometer afstand van mijn faculteit. Dit verminderde mijn reistijd met toch minstens een half uur en, wees eerlijk, wie wil er nu niet stiekem stoxefcijns door het leven gaan? Mocht het goed klikken, dan zou ik daar nog een maand kunnen blijven, en zo voorts.

Omdat de zekerheid van deze aanbieding mij niet ongelooflijk aanstond, zocht ik ondertussen verder. En wat kwam er op mijn pad? Een fantastische, zonnige, ruime, gezellige studentenkamer aan het Rapenburg, de slagader van de studentenwereld. Jxe1! Jxe1! Dat was mij wel een treinkaartje waard. (wordt vervolgd)