Op het aanraden van verschillende mensen, besloot ik eens extra mezelf te zijn op een hospiteeravond. Dus noemde ik met trots mijn natuurkundeinteresses op, mijn afkeer van urban-muziek, heftige dansfeesten en al wat dies meer zij, ik toonde zelfs openlijk mijn interesse voor de meest alternatieve studentenvereniging. Ik was vriendelijk doch kritisch over de loshangende draden en de grootte van de keuken, stootte geheel mezelf per ongeluk af en toe iets om en zei dat het me speet. Ik voerde gezellige gesprekken en had het, eerlijk gezegd, best naar mijn zin.

Toch kwam ik uiteindelijk op die datum nog niet eens in de tweede ronde. Het hospiteren, zo bleek, had Idols-proporties aangenomen. “De volgende vier meisjes nodigen we uit voor een volgend gesprek. De rest, sorry, het ligt niet aan jou…” (En bij dat laatste kreeg ik een vriendelijke, meelij tonende blik).

Als je niet in een huis past, pas je niet bij de mensen die in dat huis wonen. Wil je een kamer krijgen, dan zal je dus een huis moeten vinden met mensen waar je tussen past. Maar komen huisgenoten er binnen twee uur achter of een hospitant hun gelijke is? Ik wil graag van jullie horen wat jullie mening is.