INGEZONDEN HOSPITEERVERSLAG

De trein arriveerde op het station om precies 1817, een paar minuten eerder dan de NS had aangegeven. Mijn zelf samengestelde plattegrond gebruikend kwam ik 21 minuten later aan op de Herengracht, nummer 58 en 60. Na 4 verschillende bellen van nummer 58 geprobeerd te hebben, was het bij de eerste bel van nummer 60 meteen raak. De deur van 58 ging open. Van alle kanten kwamen opeens jongens aangelopen, die ook voor het hospiteren bleken te komen, maar blijkbaar de intentie hadden gehad te wachten tot het 7 uur precies zou zijn geweest. Het huis zocht een mannelijke bewoner.
Onze stoet ging een lange smalle gang door, rechts een oude trap op, en eenmaal boven aanbeland verdween de een na de ander in een donkere, groenachtige ruimte met redelijk meubilair, een vieze TV die nooit werd uitgezet en een even vieze halve keuken. Een gesjeesde student van 29 met een verlopen kop en een sigaret in zijn mond begroette ons als eerste. Daarna volgden een ietwat te dikke minervane (die later aangaf drie keer per week te fitnessen), een andere studente, en tot slot een aantrekkelijke en verzorgd uitziende studente geneeskunde. Allen rookten. Toen de deur even later weer open ging kwam een 5-tal mannelijke medebewoners binnengewandeld, die iedereen een hand begonnen te geven. Na het gebruikelijke saaie vertelrondje mochten we het huis bezichtigen.
De gang was goed in orde. In het achterhuis bleek dat die kwalificatie slechts de gang mocht sieren. De verf bladderde van de muren af, er stonden kriskras door de nu wat ruimere gang kasten met half-open deuren, en een aantal koelkasten dat niet meer gebruikt werd. Alles zag eruit alsof het bij de kringloop vandaan kwam, en er neer was gezet bij gebrek aan opslagruimte. Tegen de ramen boven een deur naar buiten waren afvalzakken te zien, omgeven door witte wormpjes. Toen we bij de kamer aankwamen bleek de deur aan de buitenzijde volgeplakt te zijn met halfnaakte mannen. Dat hadden de omringende vrouwelijke bewoners op hun geweten, want de bewoner van de kamer
was er bijna nooit, en “we willen toch graag regelmatig een man zien”. Het werd ons als nieuwe bewoner verboden de aanplaksels te verwijderen. De kamer zelf was ooit wit geschilderd, en zag er redelijk schoon uit, bij gebrek aan meubilair. Het rook er echter erg muf en vochtig, en het raam was dichtgeschroefd. De gemeenschappelijke keuken, die zich aan de andere kant van de muur bevond, was een grote teringzooi. De kastjes waren volgeplakt met prijsstickers van fruit en groenten uit 1997, en de koelkast was zo vies dat zelfs de huidige bewoners er geen gebruik meer van durfden te maken. Na de rondleiding, die nog meer gedeelten van het huis besloeg, gingen we weer terug naar de groene kamer en begonnen aldaar met het drinken van de door onszelf meegebrachte dranken, en een door de bewoners gekochte krat bier.
Het zgn. “socialiseren” was begonnen. Met iedere bewoner dien je een leuk en interessant gesprek te voeren, waarbij je zelf interessant en actief moet overkomen, en waarbij je niet moet vergeten voldoende interesse aan de dag te leggen voor de betreffende bewoner. Het beste is het zo gewoon mogelijk te zijn, en alleen op te vallen door de dingen die zij graag zien als eigenschappen van de nieuwe bewoner. Het schijnt overigens te helpen als je vertelt dat je een magnetron en een koelkast meebrengt, een troef die ik alleen ga inzetten bij kamers die me bevallen.
Daar valt deze duidelijk niet onder. Ik was blij toen het 5 voor negen was en ik wegkon met het excuus dat ik de trein moest halen. Deze ging namelijk om 2117, en was de laatste trein die mij nog op tijd in Alkmaar zou brengen om de laatste bus naar mijn woonplaats te halen.