Dankzij mijn reddende engel ***, zie ook de entry “Studentenadministratie”, kreeg ik weer een hospiteeravond voor mijn voeten geworpen: in zijn eigen studentenhuis maar liefst. Dit keer werden de hospitanten opgedeeld in twee groepjes van tien. Ik zat in de late groep.

Ik kwam dit keer in een huis terecht waar ik het verschrikkelijk naar mijn zin had. Toegegeven, dat kan komen omdat er veel informaticastudenten waren en een interessante oosterse jongen, maar aangezien ik zelf natuurkunde ga studeren en mezelf Japans probeer te leren klikte het dus zeker. Ik kwam iets te vroeg aan en voerde vervolgens een gezellig gesprek over alternatieve studentenverenigingen en mijn vorige pogingen tot hospiteren, maar ook over de Japanse grammatica, pyjama’s en roeien als studentensport.
Toen het donkerder begon te worden kreeg ik, samen met het tweede groepje dat ondertussen compleet was, een rondleiding door het werkelijk fantastische huis (hoge plafonds en inbouwkasten! een muur vol ramen en gratis gordijnen! een huisserver en schone koelkasten! twxe9xe9 kamers die vrijkwamen, dus meer kans!). Het was een huis zonder veel verplichtingen, gezellig (zonder dit als verboden woord te noemen), open, vriendelijk. Ik begon over mijn zelfgemaakte documentaire over quantumtunneling, sprak openlijk mijn zenuwen uit – had ik wel met genoeg mensen gesproken dit keer? – en had lol met een student taalwetenschappen die dit keer voor het eerst kwam hospiteren.

Op de terugweg hield ik mijn telefoon in mijn rechterhand geklemd, maar het mocht niet baten. Volgende keer beter? Het kxf3n niet beter…